انرژي خورشيدي و فرار از فرونشست

گويا در آلمان صاحب شركت بوده و كسب و كاري موفق…. اما پس از بازنشستگي به هواي پرستاري و رسيدگي به مادر سالخورده و علاقه به سرزمين مادري، برگشته، با توجه به شرايط و نياز امروز جامعه، كار فروش و نصب صفحه هاي انرژي خورشيدي پيشه كرده بود…. يك بار در نمايشگاهي ملاقاتش كردم، مي گفت «نقل به مضمون»: «در آلمان به ما مي گويند؛ تكيه كلام شما ايراني ها، ان شاء الله و ما شاء الله است و همه ي كارها را با همين دو عبارت مي خواهيد پيش ببريد!….»

خداوند رحمتش كند، چند سال پس از آمدن و اقامت در اين جا، به ابديت پيوست…. مصاحبه هاي مسئوليني كه گاه، راه به جايي نمي برد، مشحون از به ويژه عبارت نخست است! هيچ اطميناني در سخنانشان وجود ندارد و گويا تيري است در تاريكي؛ وقتي وعده هاي گذشته به جهت نبود برنامه و مطالعات علمي و دستاوردها، نامحقق و ناملموس، به نظر مي رسند و همچنين گويا نمي شود سخن نراند! و لااقل حرف نزد!
ايران از جمله كشورهايي است كه با توجه به موقعيت جغرافيايي، گنج شايگان آفتاب عالم تاب را در اغلب روزهاي سال به كمال دارد و اراده ي افزونتري مي طلبد براي مسئولين در جهت به كارگيري و بهره برداري از اين انرژي پاك و ارزشمند… شايسته است كارگروه هاي ويژه اي در هر شهرستان، براي بررسي و برنامه ريزي و تشويق بخش خصوصي و خانواده ها جهت مشاركت در اين راستا تشكيل شود.
مدت هاست مي شنويم، تصميماتي اتخاذ شده است كه آب از خليج فارس و درياي عمان، از طريق لوله كشي، به داخل فلات ايران منتقل شود! بي آن كه به گونه اي علمي و شايسته به مشكلات زيست محيطي آن در مقصد، انديشيده شود، با مقداري هزينه و كارشناسي بيشتر مي توان تصفيه خانه هايي نزديك به ساحل تاسيس و راه اندازي كرد كه با انرژي خورشيدي كار كند، آن گاه آب تصفيه شده را هر چند در حجمي كم تر از روش باري به هر جهت و تبليغاتي و ضد محيط زيستي! به داخل فلات ايران و شهرهايي كه بيشتر خشم خشك سالي را تحمل مي كنند، پمپاژ كرد…
در گام بعد، شايسته است صنايعي كه مصرف آب بالايي دارند و خود يكي از عوامل مهم كاهش ذخيره سفره هاي آب زيرزميني منطقه استقرار بوده اند را به مرور به مناطق نزديك به ساحل منتقل كرد و نيز كشاورزي را هدفمند و متناسب با آب و هواي خشك و نيمه بياباني فلات ايران بازتعريف و سازماندهي كرد؛ هر چند به گفته كارشناسان اين عرصه، براي بسياري از مناطق كه به فرونشست رسيده اند، اين راهكارها بي فايده به نظر مي رسد، اما همچنين هيچ علاقه مند به وطني، نمي تواند نسبت به سرنوشت آينده ي اين آب و خاك بي تفاوت باشد، شايد بتوان هر چند اندك و محدود آب رفته، به ويژه در دهه هاي اخير را به جوي بازگرداند.
علي حاتمي – مرداد 1403