اشتباه آمده‌اید برگردید صور اسرافیل ندمیده جهنم‌تان را برپا کرده‌اید تمنا داریم برگردید. پلک می‌زنید و غبار مژه‌های‌تان دل‌مان را تاریک می‌کند. چه نصیب می‌برید از این‌همه اندوه که نصیب‌مان می‌کنید تمنا داریم که به غارهای‌تان برگردید به همزیستی با ماموت‌ها و کشتی ارواح و میهمانی شبانه‌شان تمنا داریم که به جنگل استخوان‌ها برگردید و به عکس‌های یادگاری‌تان با شب‌پره‌ها خیره باشید. بمب اتم بازیچهٔ بچه‌ها نیست! با اسب‌های بنزینی‌تان با قاطرهای برقی تِسلا به […]
نقدی بر کتاب «مولوی چه گفته است؟» نوشته ناصر امیرعضدی به قلم عبدالعلى دستغيب اين نكته را نيز بايد دانست كه « قصه هاى خيالى يا واقعى مولوى صورت ها و فوم هائى است از هنر تمثيلى كه تأثير اقناعى ژرفى در دانستگى انسانى دارد. كتاب كليله و دمنه اساساً بر اين اصل نيمه منطقى قرار گرفته . حكمى بيان مى شود و سپس براى اثبات آن قصه اى مى سازند . چون در آن […]
به قلم غلامرضا لاری- پژوهشگر لارستانی گرچه واژه عربی نخل قرنهاست در ادبیات رسمی و مردمی رایج است اما بویژه در نواحی جنوب کشور و در فرهنگ و ادبیات شفاهی واژگان دیگری برای درخت خرما بکار می برند که در ذیل به شرح مختصر آن می پردازم: فَسیل واژه فسیل که بارها در شاهنامه به کار رفته است در فرهنگ لغات عربی بنام فَسیله و به معنای خرما و غذای حیوانی است لذا بر این […]
نقدی بر کتاب «مولوی چه گفته است؟» نوشته ناصر امیرعضدی به قلم عبدالعلى دستغيب ناقد ممكن است بگويد پس ما از اين به بعد بايد و مى توانيم آثارى به وجود بياوريم كه در آن آدمكشى و روابط نامشروع جنسى و دزدى موجه و روا باشد؟ پاسخ اين پرسش غير ادبى و نامربوط اين است: آرى و هم اين است: نه! قتل نفس از نظر اخلاقى، دينى، حقوقى عملى است زشت و در الواح حمورابى […]
دکتر محمود دهقانی خرمابُرون نخلستان های سراسرِدشتِ خشت و ولایت ما بورَکی پایان گرفته بود. البته روستای بورَکی به دلیل هوای پَلیمِه تر و گوارایی آب چاه آخرین روستای دشت بود که خرمابُرونش کم و بیش با شکستنِ تُکِ گرمای تابستان همراه می شد. توی جِنگِ تابستان، برداشت خرمای دشتستان که پایان می گرفت، یکی دو هفته پس از آن خرمای خِشت و شهبازخانی به دست می آمد. نه تنها خرما بلکه رطب هیچ جا […]
نقدی بر کتاب «مولوی چه گفته است؟» نوشته ناصر امیرعضدی به قلم عبدالعلى دستغيب امير عضدى در نقد مولانا و شمس تند رفته است. لحن گزنده ى بيان او حتى در آن چه من نوشته ام مؤثر افتاد، و مولوى را به اصطلاح حمامچى ها در مقام « قائم يا مشت و مالچى» مشت مال دادم يعنى مولوى را سخت نواختم! البته اين ها همه خواب و خيال است، فكر باطل است. خواندن آثار مولوى […]
به قلم: احمد خضری – اِوَز گاهی یک عنوان، پیش از آنکه کتاب را بگشاییم، ما را به بخشی از گذشته و خاطراتمان می‌برد. «بزال و برکه» نوشته نیره محمودی‌راد از همین دست کتاب‌هاست؛ اثری که از همان نام خود، خواننده را با دو نشانه آشنا و ریشه‌دار در فرهنگ جنوب، یعنی “بازار و آب”، همراه می‌کند. این کتاب در ۱۱۸ صفحه، در قالب داستان و خاطره، با قطع رقعی و جلد شومیز، در شمارگان […]
نقدی بر کتاب «مولوی چه گفته است؟» نوشته ناصر امیرعضدی به قلم عبدالعلى دستغيب تمثيل ضعيف ترين شكل استدلال است و به كار روايت منثور يا منظومى مى آيد كه در آن راوى عوامل يا كنش هاى قصه و گاه مكان وقوع حوادث آن را ابداع مى كند تا معنائى با انسجام در سطح اوليه ى موضوع يا در سطح لفظى آن بسازد و در همان زمان تا نظم ثانوى پيوسته اى از معناو محتوا […]
آه ای روزگار بر باد رفته دلم میخواست پای وطن را وسط بکشم یکی ساز بزند یکی آواز … کلمات بسیاری را آسمان ریسمان بافتم اما نتواستم سایه ی کلاغ ها را از سر شعرها کم بکشم … آه ای خوشی دور از ذهن ! کجا خوابت برد ؟ شاعران خسته اند کاش پای مرغ عشق ها به جنگ باز نمی شد ! احساس میکنم پنجره ها را روزی گل خواهند گرفت شاعران از شعر […]
نقدی بر کتاب «مولوی چه گفته است؟» نوشته ناصر امیرعضدی به قلم عبدالعلى دستغيب اكنون مى پرسيم آيا داستان هاى مثنوى و تعابير و استعارات هنرى «ديوان شمس» همين حال قصه ى «زرگر و كنيزك» را دارد؟ آيا مى توان انحراف ها و بدآموزى هاى مندرج در اين قصه را به كل مثنوى تعميم داد؟ آيا همچنان كه خود شاعر گفته قصه ياد شده «نقد حال ما» يعنى شرح اوصاف خود او و شمس تبريزى […]
یک) بر این کاغذ نامت را زیبا می نویسم تمام جهان شعر از تو دارند حالا کنار پاییز زیباترین نام مانده ای زرد گون و شعر هنوز به انتهایش نمی رسد … دو) آغوشت بهار دارد و من آن میوه ممنوعه ام هنوز! سه) شعر می گویم برای نارنج های باغ رو به رو ! و جهان هنوز به شیراز من نرسیده است. چهار) نهنگ دریا دارد وتو دلفینی مانده ای در […]
نقدی بر کتاب «مولوی چه گفته است؟» نوشته ناصر امیرعضدی به قلم عبدالعلى دستغيب آن شاه هوسباز كه در شكارگاه بر حسب اتفاق يا بر بنياد مقّدر الهى ( باور صريح اشعرى مولوى ) كنيز زرخريد را مى بيند (شاه بود و شاه بس آگاه بود…) و با يك نظر عاشق او مى شود و آن پزشك آدمكش – كه شاعر او را «انسان كامل» و مصون از گناه مى داند و درباريان بى غيرت […]
