عامل پنهان بیانگیزگیتان را بشناسید
به گزارش پرتو جنوب به نقل از خبرگزاری فارس؛ اگر این روزها حال و حوصله هیچ کاری را ندارید، مدام کارها را عقب میاندازید و برای انجام سادهترین فعالیتهای روزمره هم انگیزهای پیدا نمیکنید، عجله نکنید و برای خودتان نسخه افسردگی نپیچید. بیانگیزگی همیشه به معنای افسردگی نیست و گاهی ریشههای دیگری دارد. ریشههایی که شاید هیچوقت به عنوان متهم به آنها نگاه نکرده باشیم.
یکی از این متهمهای کمتر شناختهشده، «کمالگرایی» است. بله، همان ویژگیای که معمولاً آن را نقطه قوت میدانیم و تصور میکنیم آدم را منظمتر، پرتلاشتر و موفقتر میکند. اما جالب است بدانید که با طناب محکمش دست و پایمان را چنان میبندد که در حس آزاردهندهی ناتوانی گرفتارمیشویم.
وقتی عالی بودن مانع زندگی کردن میشود
روانشناسان معتقدند فرد کمالگرا مدام منتظر بهترین زمان، بهترین شرایط و بهترین نسخه خودش میماند. میخواهد ورزش را از اول ماه شروع کند، مطالعه را از شنبه آغاز کند و روی پروژهاش زمانی کار کند که هیچ دغدغهای در ذهنش نیست. اما مشکل اینجاست که زندگی واقعی بهندرت چنین شرایطی را فراهم میکند. در نتیجه فرد مدام کارهایش را عقب میاندازد و بعد از مدتی هم حجم کارهای انجامنشده آنقدر زیاد میشود که احساس میکند دیگر انگیزهای برای هیچ کاری ندارد.
باتلاق کمال گرایی آنقدر خطرناک است که فقط کارهای مهم زندگی را تحت تأثیر قرار نمیدهد؛ حتی میتواند انرژی انجام سادهترین کارهای روزمره را هم بگیرد. کمالگرایی مثلاً ممکن است شما را از آشپزی منصرف کند، چون سینک ظرفها پر است، آشپزخانه کاملاً مرتب نیست یا همه مواد مورد نیازش را ندارد. ذهن کمالگراها فقط دو گزینه دارد یا کامل یا هیچ. به همین دلیل کمالگرایی شدید میتواند حتی انجام کارهای ساده و روزمره را هم دشوار کند.
اگر درگیر کمالگرایی افراطی هستید، احتمالاً تنها دغدغهتان این است که بدانید چطور میتوان از شر این عادت خستهکننده و این قاتل پنهان انگیزه خلاص شد. در ادامه با چند راهکار ساده، اما مؤثر آشنا میشوید که به شما کمک میکنند از فشار بیوقفه کامل بودن فاصله بگیرید و ذهنی آرامتر و آزادتر را تجربه کنید.
دوست صمیمی خودتان باشید
کمالگراها معمولاً با خودشان بسیار بد صحبت میکنند. کافی است کوچکترین اشتباهی انجام بدهند تا رگباری از جملات منفی در ذهنشان ردیف شود: «من بیعرضهام… هیچ کاری را نمیتوانم درست انجام بدهم… همیشه خراب میکنم.»، اما اگر دوست صمیمیشان همان اشتباه را انجام بدهد، محال است حتی یکی از این جملات به زبانشان بیاید. اتفاقاً از نظرشان مسخره است که به خاطر چند اشتباه ساده، چنین برچسبهای بیرحمانهای به او بزنند.
هر زمان که از عملکرد خود ناراضی بودید، لحظهای تصور کنید یکی از نزدیکترین دوستانتان دقیقاً در همین موقعیت قرار گرفته است. احتمالاً با درک، همدلی و تشویق با او صحبت میکردید، نه با سرزنش و تحقیر. سعی کنید همان نگاه مهربانانه و منصفانه را نسبت به خودتان نیز داشته باشید. این تمرین به مرور از شدت قضاوتهای درونی کم میکند و کمک میکند با خودتان مهربانتر رفتار کنید.
شما کمالگراها اتفاقا اشتباهات دیگران را نادیده نگیرید
کمالگراها معمولاً تصور میکنند همه حواسشان به اشتباهات آنهاست و کوچکترین خطا میتواند نگاه دیگران را نسبت به آنها تغییر دهد. اما اگر کمی دقیقتر به اطراف خود نگاه کنند، متوجه میشوند که آدمها هر روز اشتباه میکنند؛ کسی کلمهای را اشتباه تلفظ میکند، چیزی را فراموش میکند یا در انجام کاری دچار خطا میشود. با این حال، نه ارزش آن فرد زیر سؤال میرود و نه دیگران ساعتها درباره اشتباهش فکر میکنند.
برای این تمرین، سعی کنید در طول روز به اشتباهات کوچک اطرافیانتان توجه کنید و از خودتان بپرسید: «آیا به خاطر این اشتباه لفظی، نظر من درباره این فرد عوض شد؟» احتمالاً پاسخ منفی است. این تمرین به شما یادآوری میکند که دیگران نیز با اشتباهات شما همینگونه برخورد میکنند. واقعیت این است که بیشتر آدمها آنقدر درگیر زندگی خودشان هستند که کمتر از آنچه فکر میکنید به خطاهای شما توجه میکنند. فهمیدن این موضوع میتواند فشار زیادی را از روی دوش یک فرد کمالگرا بردارد.
نگذارید ذهنتان اشتباهاتتان را زیادی بزرگ کند!
بسیاری از نگرانیهایی که امروز ذهن ما را درگیر میکنند، در واقع در مقیاس زمان بسیار کوچکتر از چیزی هستند که احساس میکنیم. یک اشتباه، یک حرف نادرست یا حتی یک عملکرد نهچندان عالی، در همان لحظه میتواند بسیار بزرگ و سنگین به نظر برسد و در آینده شاید هیچ اهمیتی نداشته باشد.
در این تمرین، هر زمان که روی یک موضوع گیر کردید، از خودتان بپرسید: «آیا یک سال دیگر هم این موضوع برایم مهم خواهد بود؟» در بیشتر مواقع پاسخ منفی است. همین سؤال ساده کمک میکند از فضای هیجانی لحظه فاصله بگیرید و موضوع را در اندازه واقعیاش ببینید. چیزی که امروز ذهن را تحت فشار قرار میدهد، در آینده معمولاً فقط یک خاطره کمرنگ و بیاهمیت خواهد بود.
انتهای پیام/
