بخشيدن خطا يا فراموش کردن؟
سمانه رعيت پيشه – مشاور و مددکار اجتماعي شهرستان فسا
اغلب اوقات وقتي کسي عذرخواهي مي کند، شخص ديگر آن را مي پذيرد و مي گويد “مهم نيست، فراموشش کن”، اما آيا فراموش کردن و بخشيدن به يک نتيجه مي انجامد؟ و اين پرسش از آن جهت مهم است که بخشيدن، محور يک زندگي شادمان و سالم است.
بخشيدن نه تنها روابط را حفظ مي کند، بلکه حافظ شخص بخشنده نيز هست، اما بخشايش چيست؟ آيا با فراموش کردن يکي است؟
فراموش کردن با خودمحوري و منفعت طلبي در ارتباط است. ما انسان ها دوست داريم از خاطرات آزار دهنده رها بشويم و در نتيجه سعي مي کنيم وقايع ناراحت کننده را پشت سر بگذاريم. فراموش کردن، روشي نادرست براي دستيابي به آرامش فکر است اما آنچه را که فراموش مي کنيد، الزاما از بين نمي رود.
بخشندگي يکي از روش هاي مهر ورزيدن است، بخشايش راهي است براي گفتن “من خطاي تو را به دل نمي گيرم “.
هنگامي که مي بخشيم به آرامش دست مي يابيم و خدا گونه مي شويم، هيچ گناهي براي خدا نابخشودني نيست، فقط انسان ها چنين مسائلي دارند، بخشايش به ما اين امکان را مي دهد که به دوست داشتن ادامه دهيم و روند بهبود را آغاز کنيم.
در حالي که سعي مي کنيد راه اصلي خود را در زندگي بيابيد به ياد داشته باشيد که طبيعت، پيام ها و نمادهاي گوناگوني به ما عرضه مي کند. ما از طبيعت مي آموزيم که چرخه زندگي وجود دارد، هر کدام از ما براي خلق کردن، آزاد هستيم و هيچکدام نبايد از شکست بترسيم. اگر ما وجود منحصر به فرد خويش بشويم و رنگ ها و شکل هاي حقيقي خود را با مهر و محبت نشان دهيم، موردي براي ترس نخواهيم داشت، زيرا هر کاري انجام دهيم، درست خواهد بود؛ فقط هنگامي اشتباه مي کنيم که با ترس و نگراني درباره قضاوت ديگران عمل کنيم.
فقط خود فرد مي داند که براي يک زندگي شادمان به انجام چه کاري نياز دارد. شما خبره هستيد و مي دانيد که راه حل در مهر ورزيدن، بخشايش، باور داشتن، پذيرفتن و خلق کردن نهفته است.
