» گوناگون » خانه خاص » فقط آرامش مي خواهم
خانه خاص - مقالات
کد خبر:35729 | ۲۳ آبان ۱۴۰۳ ساعت ۲۳:۲۳

فقط آرامش مي خواهم

پرتو جنوب 0

نويسنده : مرضيه محمودی – كارشناس مشاوره كلانتري 11 شهرستان جهرم

از زمان کودکي يک دل سير آرامش مي خواستم که متأسفانه در خانه ما نبود.

هميشه از مدرسه که مي آمدم، به جاي ديدن زيبايي هاي زندگي، شاهد دعواي پدر و مادرم بودم، اين وسط من بايد قرباني مي شدم، بعضي وقت ها با خودم مي گويم اي کاش به دنيا نيامده بودم که اينگونه زجر بکشم. آخر مگه من چه چيزي از دوستانم کم داشتم که بايد همه چيز برايم آرزو و اي کاش شود.

درسم اوايل خوب بود، ولي دعواي خانوادگي باعث شد که دچار اُفت تحصيلي شوم، تا اينکه مدير مدرسه از مادرم براي حضور در مدرسه دعوت کرد.

مادرم به مدير مدرسه گفت: ما هيچ چيز در خانه برايش کم نگذاشته ايم، برايش خرج کرده ايم، دار و ندارمان همين يک دختر است، از او بپرسيد چه چيزي کم داشته است که اينگونه دچار اُفت تحصيلي شده است؟ من گفتم: مادر من هيچ چيزي نمي خواهم، اي کاش جاي همه اين چيزها که برايم مي خريديد، در حضور من با پدر دعوا نمي کرديد، شما نمي دانيد چقدر در روحيه من تاثير منفي مي گذاشت، من فقط آرامش مي خواهم و بس.

مدير مدرسه گفت: براي جبران گذشته ها هيچ وقت دير نيست، از صفر شروع کن، خانواده ات به اشتباه خودشان پي برده اند، بيا و كمك كن تا دوباره مثل قبل شاگرد اول مدرسه باشي، شما باعث افتخار اين مدرسه هستيد. خانواده ات قول داده اند ديگر با هم دعوا نکنند.

با گريه گفتم : ديگر دير شده، حالا که من براي آرامشم به توصيه دوستم گرفتار مصرف قرص هاي آرام بخش شده ام ، ديگر فايده ندارد.

مدير مدرسه مثل يك ناجي براي من بود، من را به روانشناس و روان پزشك معرفي كرد و مسائل خانوادگي مرا در كنار مشاوري كه از طرف كلانتري نزديك مدرسه براي سخنراني در مدرسه آمده بود، پيگيري كرد.

با اينکه زمان زيادي طول کشيد، ولي از آن مسير تاريک دور شدم. پدر و مادرم رفتارشان با من خيلي تغيير کرده بود، ديگر شاهد دعواهاي آن ها نبودم.

فقط اي کاش؛ خانواده ها رعايت مي کردند و در حضور بچه ها بحث و دعوا نمي کردند، نمي دانند که چقدر در روحيه فرزندانشان تاثير منفي مي گذارد.

تجزيه و تحليل:

يکي از شاخص ترين مشکلات دوره نوجواني، عدم درک و روابط ناصحيح والدين با فرزندان است. اين دختر چون از طرف خانواده مورد توجه قرار نگرفته است، دچار افسردگي شده و روحيه خود را از دست داده است.

خانواده نقش مهمي در پيشگيري از آسيب هاي اجتماعي دارد، وقتي به فرزندان خود توجه نکنيد و از آنها فاصله بگيريد دچار افسردگي و انزوا مي شوند و به اعتياد هم رو مي آورند و زماني که محبت و توجه را از بيرون دريافت کنند، در دام افراد سودجو وکلاهبردار مي اُفتند.

از طرفي، والدين بايد ضمن تقويت و حفظ رابطه خوب و صميمانه خود با فرزندان، مهارت “نه” گفتن را از همان دوران کودکي در آن ها تقويت کنند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

  • ×