به قلم ناصر امیرعضدی «بخش پنجم» آن گاه سخن از صفت کژبینی به میان میآورد که اگر نیک بنگریم، پیش و بیش از همه در دیدگاه خود مولوی در این داستان نهفته است و باید بهخود او گفت: راست گردان چشم را در ماهتاب تا یکی بینی تو مَه را، نک جواب چراکه شاه نخست غلام گندهدهان را پیش کشیده و خواسته به او اصطلاحاً رودست بزند، بهدروغ چند نسبت بد از قول آن غلام […]
به قلم ناصر امیرعضدی «بخش چهام» این غزل را گویا حافظ در استقبال و مقابله با غزلی که سلمان ساوجی در ستایش از سلطان اویس ایلکانی از رقبای شاه شجاع گفته به مطلع: زانکه زابرو و مژه تیر و کمانی دارد چشمها کرده سیه، قصد جهانی دارد گفته است که: شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد بندهٔ طلعت آن باشد که «آنی» دارد شیوهٔ حور و پری گرچه لطیف است ولی خوبی […]
به قلم ناصر امیرعضدی «بخش نخست» هرآنکه کُنج قناعت بهگنجِ دنیا داد فروخت یوسف مصری به کمترین ثمنی! ز تندباد حوادث نمیتوان دیدن درین چمن که گلی بوده است یا سمنی؟! ببین در آینهٔ جام، نقشبندی غیب که کس بیاد ندارد چنین عجب زمَنی! نگارِ خویش بدست کسان همی بینم! چنین شناخت فلک حق خدمت چو منی! «از این سموم که بر طرْف بوستان بگذشت عجب که بوی گلی هست و رنگ نسترنی!» بهصبر کوش […]